jelmer alberts

Blog

My way or the highway

27 Oct 2011

My way or the highway

In september nam ik deel aan een studiereis naar Brussel en Washington, met als onderwerp ‘Post-crisis financial supervision & regulation’. De delegatie bestond uit leden van de Tweede Kamer, directeuren van AFM, DNB en het Ministerie van Financiën, maar ook de financiële private sector was goed vertegenwoordigd. Het gaf een boeiend kijkje in de keukens van de wetgevers aan beide zijden van de Atlantische Oceaan.

De financiële crisis heeft heel wat in beweging gezet. Op beide continenten zijn enorme pakketten wetgeving voorgesteld om toekomstig leed te voorkomen. In Europa lopen momenteel 25 wetgevingstrajecten die de financiële sector fundamenteel moeten veranderen. En in de VS vormt de omvangrijke Dodd-Frank Act de basis voor hervorming van Wall Street en betere bescherming van de consument. Wat me het meest verbaasde was de visie op samenwerking van de Amerikanen: ze willen best met ons Europeanen in gesprek, maar varen koppig hun eigen koers.

En daar wringt de schoen. Europa en de VS gaan de crisis voortvarend te lijf, maar wel ieder op hun eigen manier. Financiële instellingen zijn steeds vaker internationaal actief maar krijgen te maken met wetgeving die van land tot land verschilt. Een verzekeraar die in zowel Europa als de VS haar producten verkoopt moet compliant zijn met de regels van beide jurisdicties, met als gevolg dat Europese bedrijven in de VS concurrentienadeel hebben. Door politieke keuzes zijn Europese regels namelijk vaak strenger dan de Amerikaanse regels en een Europese onderneming moet ook in de Amerikaanse markt aan die strengere Europese eisen blijven voldoen. Volgt u het nog?

Het maakt internationaal ondernemen er niet makkelijker op. Concurrentienadeel is één,maar wat te doen met ronduit tegenstrijdige wetgeving? De VS hebben er een handje van om Europese bedrijven eenzijdig hun regels op te leggen terwijl die strijdig zijn met Europese wetgeving. Zoals bij FATCA en US Medicare, waar de Amerikanen Europese verzekeraars dwingen om gegevens van verzekerden te verstrekken die zij van Europese privacywetgeving helemaal niet mógen afgeven. En als je niet gehoorzaamt worden boetes opgelegd die kunnen oplopen tot 30% van de omzet die in de VS wordt behaald. Een diplomatiek mijnenveld, red je daar maar eens uit.

De oplossing lijkt simpel: gezamenlijke standaarden afspreken en zo tegenstrijdige regels voorkomen. Maar zo simpel is samenwerking in de praktijk dus niet. Op belangrijke onderwerpen als harmonisatie van boekhoudregels en solvabiliteitseisen liggen de posities vooralsnog mijlenver uit elkaar. De twee financiële grootmachten willen best overleggen, maar houden uiteindelijk stevig vast aan het eigen gelijk. En dus is het uiteindelijk ‘my way or the highway’. Niet bepaald het beste uitgangspunt voor een vruchtbare samenwerking.

Deze column verscheen in het Verzekeringsblad van 27 oktober 2011